ღ دخـــتـــر پـــایـــیـــز ღ

	ღ دخـــتـــر پـــایـــیـــز ღ
	ღ پـــادشـــاه فـــصـــلـــهـــا ، پـــایـــیـــز ღ		:: HOMEPAGE	:: E-MAIL	:: BLOGSKIN


	ღ ... ღ
	جمعه 25 مرداد1387-16:25 - ღ نـسـیـم ღ
	روزگاریست همه عرض بدن میخواهند همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند دیو هستند ولی مثل پری می پوشند گرگهایی که لباس پدری می پوشند آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند عشق ها را همه با دور کمر می سنجند خب طبیعی است که یکروزه به پایان برسد عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد
	لینک ثابت \| ღ بیا بنویسیم ღ
	شنبه 15 تیر1387-9:57 - ღ نـسـیـم ღ
	بیا بنویسیم روی خاک، رو درخت، رو پر پرنده رو ابرا بیا بنویسیم روی برگ، توی آب، توی دفتر موج، رو دریا بیا بنویسیم که خدا ته قلب آینه اس مثل شور فرید یا نفس تو حصار سینه اس با همیشه موندن وقتی که هیچی موندنی نیست اوج هر صدای عاشقه که شکستنی نیست با صدام میام همه جا تورو مینویسم روی آینه ی گریه هام گونه های خیسم ای که معنیه اسم تو آسمون پاکه ریشه ی صدات نبض عشق زیر پوست و خاکه بیا بنویسیم روی خاک، رو درخت، رو پر پرنده رو ابرا بیا بنویسیم روی برگ، توی آب، توی دفتر موج، رو دریا توی خواب خاک ریشه ها موسم شکفتن هم صدای من میخونن وقت از تو گفتن چشم بستمو تو بیا به سپیده واکن با ترانه ی نفسات باغچه رو صدا کن با صدام میام همه جا تورو مینویسم روی آینه ی گریه هام گونه های خیسم ای که معنیه اسم تو آسمون پاکه ریشه ی صدات نبض عشق زیر پوست و خاکه بیا بنویسیم روی خاک، رو درخت، رو پر پرنده رو ابرا بیا بنویسیم روی برگ، توی آب، توی دفتر موج، رو دریا با ترانه ی نفسات من ترانه میگم اسمتو مثل یه غزل عاشقانه میگم بیا که دیگه وقتشه، وقت برگشتنه بوی چیرهنت که بیاد لحظه ی دیدنه با صدام میام همه جا تورو مینویسم روی آینه ی گریه هام گونه های خیسم ای که معنیه اسم تو آسمون پاکه ریشه ی صدات نبض عشق زیر پوست و خاکه بیا بنویسیم روی خاک، رو درخت، رو پر پرنده رو ابرا بیا بنویسیم روی برگ، توی آب، توی دفتر موج، رو دریا با ترانه ی نفسات من ترانه میگم اسمتو مثل یه غزل عاشقانه میگم بیا که دیگه وقتشه، وقت برگشتنه بوی چیرهنت که بیاد لحظه ی دیدنه
	لینک ثابت \|
	چهارشنبه 22 اسفند1386-16:45 - ღ نـسـیـم ღ
	سلام به همگی امیدوارم خوب باشید خیلی خیلی شرمندم از الینکه خیلی وقته مطلبی ننوشتم شاید خیلی از شماها فکر کردین دیگه وبلاگ و وبلاگ نویسی و یادم رفته اما اینطور نیست آخه من زیاد نت نمیام به همین خاطر زیاد مطلب نمینوسیم امیدوارم بخشیده باشید منتظر مطالب جدیدم باشید
	لینک ثابت \| ღ غروب عشق ღ
	یکشنبه 15 مهر1386-1:12 - ღ نـسـیـم ღ
	غروبي بود و صحرايي غم آلود برخسار افق ، دردي نهاني بهكوه و دشت خورشيد جهان تاب _ همي پاشيد گردي زعفراني نصيب ابر ميشد رن زردي در آغوش سپهر لاجوردي درون سينه ي درياي آرام _ نمايان بود نقش روي خورشيد بسان خرمن زر، چهره ي مهر ميان آب دريا مي درخشيد كلاغي روي دريا بال ميزد جواني ، ني در آن احوال ميزد زمين در ماتم هجران خورشيد _ چومصروعي دمادم جان بسر بود تو گويي جان او بر لب رسيده كه همچون دردمندي محتضر بود ز بر و بحر و دشت و جنگل و كوه _ همه بودند غرق درد و اندوه زمين گويي بگوش شمس ميگفت _ كه : دور از روي تو خاموش و سردم مرو ، اي گرمي جان من از تو بمان تا روز و شب دورت بگردم ! مكن عزم سفر ، آرام من باش توبخت روشني ، بر بام من باش ولي مهر درخشان نرم نرمك _ ز پيش ديده در مغرب فرو رفت تو گويي نو عروس نامرادي _ بزير خاك با صد آرزو رفت زمين در عزاي روي خورشيد بتن از شب ، لباس سوگ پوشيد پس از چندي ز پشت كوه خاور _ جمال نقره فام ماه ، سر زد فلك با دست ماه عالم افروز _ در و ديوار را رنگي دگر زد ربود از ديده ي بينندگان خواب كه دارد عالمي دامان مهتاب در آن دم بر فراز تخته سنگي _ كه بر پيشاني ساحل عيان بود _ سر مهپاره يخورشيد رويي _ بدامان جوتني خسته جان بود جوان در مهتاب بوسه انگيز _ هميزد بوسه بر چشمي هوس ريز نگاه آن دو ، باهم راز ميگفت نگاه عاشقان را صد زبان است بود پوشيده از چشم من و تو _ هر آن رازي كه بر عاشق عيان است « تو مو مي بيني و او پيچش مو » « تو ابرو ، او اشارت هاي ابرو » جوانك زلف دختر را به نرمي _ بانگشت نوازش تاب ميداد پري رو گريه مي كرد از سر شوق _ به نرگس هاي چشمش آب ميداد ميان گريه گاهي خنده ميكرد لبش كار مه تابنده ميكرد جوان در زير لب با خويش ميگفت : _ مه من ، دلربا ، شيرين دهانست « ميان ماه من تا ماه گردون » « تفاوت از زمين تا آسمان است » قمر، اين زلف عطرآگين ندارد قد موزون ، لب شيرين ندارد لبش چون مادري گمكرده فرزند _ بروي چهره ي جانانه ميگشت توگويي در ميان بوستاني _ بروي برگ گل ، پروانه ميگشت گل يك بوسه از شيرين دهاني _ بود شيرين تر از جان جهاني پري رو تا برد دل را ز عاشق _ بهنگام نيازش ناز ميكرد خمار آلود نرگس را بصد ناز _ گهي ميبست و گاهي باز ميكرد دلارامي كه رمز عشق داند گهي جان ميدهد گه ميستاند جوان ، آهي كشيد و گفت : اي گل _ « چه خوش باشد كه بعد از انتظاري ... » كلامش را بريد وگفت آنماه : _ « به اميدي رسد اميدواري » جوان گفتا كه : من اميدوارم پري گفت : امشب اميدت برآرم هزاران راز دل گفتند باهم كه گوش باد هم نشنيد آن را بلي ، راز دل آشفته دلها _ نخواهد بار منت از زبان را بچشم يكدگر تا خيره بودند _ هزاران گفته از هم مي شنودند جوان با چشم گريان ، گاهگاهي _ بچين موج دريا خيره ميشد غم و شوق و اميد و نا اميدي _ بجان دردمندش چيره ميشد زماني از ته دل ، ناله ها داشت حكايت ها نهاني با خدا داشت گهي عاشق ز سوز سينه ي خويش _ به روي يار، گرداه مي ريخت گهي با قطره هاي روشن اشك _ ستاره بر رخ آن ماه مي ريخت ز اشك و آه ، طوفاني به پا بود « خداي عشق » آنجا « ناخدا » بود پري رو ، موي عطر افشان خود را _ پريشان در مسير باد ميكرد زهم پاشيد بنياد جوان را كه در عاشق كشي بيداد ميكرد ورق ميزد كتاب دلبري را كه تا خواند فصول آخري را جوان ، آهسته و آرام آرام سرش بر سينه ي معشوق خم شد فروق از ديده ي او رخت بر بست صداي ناله اش يكباربه كم شد ز شوق خود به پاي يار جان داد به جانان بهتر از جان كي توان داد ؟ در آن حالت به روي عاشق زار _ نسيمي نرم نرمك باد ميزد ز مرگ عاشقي هجران كشيده _ خروشان موج دريا ، داد ميزد پري رو با نگاهي حيرت آميز _ پريشان بود با حالي غم انگيز در آن دم ناله ي صحرا نوردي _ به كوه و دشت پيچيد از ره دور كه او با سوز دل اين شعر مي خوانمد _ به آهنگ « نوا » آما به صد شور: خوش آن دلداده اي كاين بخت دارد كه پيش روي جانان جان سپارد زمستان 1333 مهدي سهيلي
	لینک ثابت \| چرا زنان گریه میکنن ؟!
	دوشنبه 29 مرداد1386-16:48 - ღ نـسـیـم ღ
	پسر کوچکی از مادرش پرسید : مامان چرا گریه میکنی ؟! مادرش پاسخ داد : چون من یک زن هستم . کودک گفت : من که متوجه نمیشوم ! مادر در آغوشش گرفت و گفت : هرگز هم متوجه نخواهی شد ولی اشکالی ندارد. کمی بعد پسر کوچولو از پدرش پرسید : بابا چرا مامان بدون هیچ دلیلی گریه می کند ! تنها جوابی که پدرش توانست بدهد این بود که : همهٔ زنها بدون هیچ دلیلی گریه می کنند ! پسر کوچک بزرگ و بزرگتر شد و به مردی تبدیل گردید و همچنان این سوال را که چرا زنها گریه میکنند در سر می پروراند . سر انجام شبی در رویایش ملاقاتی با خدا داشت . از او پرسید خدایا ، چرا زنها آنقدر آسان گریه می کنند ؟ خداوند پاسخ داد : هنگامی که زنان را خلق می کردم تصمیم گرفتم آنها را موجوداتی بسیار استثنایی بیافرینم . پس شانه هایشان را به قدری قوی ساختم که قادر باشد سنگینی وزن کل دنیا را بردوششان تحمل کنند . با این وجود ، بازوهایشان را به قدری لطیف ساختم تا لبریز از آرامش باشد . به آنها قدرتی باطنی عطا کردم تا درد زایمان را به عشق لذت تولد فرزندانشان تحمل کنند و حتی اگر روزی از طرف همان فرزندان طرد شدند ، باز دوستشان بدارند . آنها را چنان محکم ساختیم که در سختی ها و بیماری ها ، حتی در زمان هایی که دیگران دست از تلاش میکشند ، بدون هیچ اعتراضی به زندگی ادامه داده و از خانواده و دوستانشان حمایت کنند . به آنها روحیهٔ چنان حساسی عطا کردم که تحت هر شرایطی کودکانشان را عاشقانه دوست بدارند ، حتی در زمانهایی که کودکان احساسات آن ها را به شدت جریحه دار می کنند . آنها قدرت خارق العاده ای در آرام کردن و امید بخشیدن به فرزندان به هنگام مرتکب شدن خطاهای احمقانه و تسکین دادن نگرانی ها و ترس های نوجوانانشان دارند . به آنها گذشت دادم تا به وجود تمامی خطاها به همسرانشان اهمیت داده و دوستشان بدارند . به آنها هشیاری عطا کردم تا بدانند که شوهران خوب هرگز به احساسات همسرانشان آسیب وارد نمی کنند ، اما گاهی نیز قدرت و ثبات قدمشان را با محکم ایستادن در کنار همسرانشان در سختی ها ، مشکلات و اختلاف ها امتحان می کنم . در کنار تمامی این دشواری ها ، همچنین به آنها اشک را تقدیم کردم . اشک هایی که هرگاه لازم باشد فرو بریزد و غمشان را تسلی بخشد و این تنها نقطه ضعف آنهاست .
	لینک ثابت \| ღ بــهــونــه ღ
	شنبه 30 تیر1386-23:0 - ღ نـسـیـم ღ
	ღ تقدیم به تو ای تنها بهانه زندگی ام ღ همه میگن تو منو دوست نداری همشون پشت سر تو بد میگن نمیدونن تو از آسمون میای خودشون اهل یه دنیای دیگن همه میگن اسمشه تو با منی توی قلب تو یکم جا ندارم روی اسم تو باید خط بکشم برم و چشماتو تنها بذارم نمیدونن تو بهونهٔ منی نمیدونن تو بهونهٔ منی نمیدونن تو از آسمون میای نمیدونن که تو دل نمیشکنی تورو با خیلیا دیدن همشون همه میگن بی وفایی میکنی به منم میگن داری محبتو از چشای اون گدایی میکنی اونا از چشای تو بی خبرن نمی دونن که نگات نفس داری اونا غافلن که چشم روشنت توی نور ماه نقره دست داره همه میخوان که ازت دست بکشم همشون بهم میگن دیوونه ای نمیدونن تو بهونهٔ منی معنیهٔ شعرای عاشقونه ای نمیدونن تو بهونهٔ منی نمیدونن تو بهونهٔ منی نمیدونن تو از آسمون میای نمیدونن که تو دل نمیشکنی بهونه
	لینک ثابت \| ღ سـلام ღ
	دوشنبه 11 تیر1386-23:53 - ღ نـسـیـم ღ
	سلام عزيز مهربون اجازه هست بشم فدات اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خندهات شب كه مياد يواش يواش با چشمك ستاره هاش اجازه هست از آسمون ستاره كش برم برات اجازه هست بياي پيشم يه كم بگم دوست دارم تو هم بگي دوسم داري بارون بشم دل ببارم بريم تو باغ اطلسي بي رنج و درد بي كسي بهت بگم اجازه هست گل روي موهات بذارم اجازه هست خيال كنم تا آخرش مال مني خيال كنم دل منو با رفتنت نمي شكني
	لینک ثابت \| ღ زنــدگــی ღ
	پنجشنبه 3 خرداد1386-16:57 - ღ نـسـیـم ღ
	این روزا هرکی و ببینی یه کاره میکنه و به فکر یه چهزی هست : یکی روزنامه میخونه : یکی چت میکنه : بعضیا هم دنبال ورزش هستند : خیلی ها هم دنبال آرامش هستن : بعضی ها هم دنبال مد : بعضیا هم دنبال موسیقی‌ : خیلی ها هم به فکر غذا : بعضی ها هم به فکر خودکشی : خیلی ها هم به فکر آموختن علم : بعضی ها هم به فکر سفر هستن : خیلی ها هم همیشه دعا میکنن : البته بعضیا تو یه سری مسائل یکم زیاده روی میکنن : یکی هم اینجوری : اما راستی ما چه کار میکنیم ... دنبال چی هستیم ؟ اصلا هدفی واسه زندگیمون داریم یا فقط منتظریم که یه اتفاق خوب بیفته ؟ با زندگی دوستیم یا مثل یه جنگ میبینیمش؟ اما زندگی هرچی که باشه خوب و قشنگه آروم مثل موجای دریا کافیه بری کنار ساحل تا بتونی با همه وجود آرامششو احساس کنی زندگی هرچی که هست باید احساسش کرد و شاد زندگی کرد
	لینک ثابت \|
	جمعه 21 اردیبهشت1386-17:8 - ღ نـسـیـم ღ
	شب است و ماه میرقصد ستاره نور می پاشد نسیم بوته ها ، عطر شقایق ها زلبهاب هوس آلود زنبق بوسه می گیرد خداوندا تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی تو می گفتی که نامردان بهشت را نمی بینند تو می گفتی که دوزخ منزل آنهاست من اما دیده ام نامرد و نامردی ز خون چرک مردم کاخ می سازد بیا بنگر بهشت و کاخ نامردان تو میگفتی اگر احریمن دشمن بر ایشان حکم فرما شود تو او را با صلیب خشم خود مصلوب خواهی کرد من اما دیده ام چشمان شهوت بار فرزندی که بر اندام لخت مادرش دزدانه میلغزد خداوندا اگر مردی بود این به نامردی و نامردان قسم نامرد و نامردم اگر دستم به قرآنت بیالایم
	لینک ثابت \| ღ ... ღ
	جمعه 7 اردیبهشت1386-5:49 - ღ نـسـیـم ღ
	زير اين طاق کبود يکی بود يکی نبود مرغ عشقی خسته بود که دلش شکسته بود. اون اسير يه قفس شب و روزش بی نفس همه ی آرزوهاش پر کشيدن بود و بس تا يه روز يه شاپرک نگاشو گوشه ای دوخت چشمش افتاد به قفس دل اون بدجوری سوخت. زود پريد روی درخت تو قفس سرک کشيد تو چشم مرغ اسيرغم دلتنگي رو ديد ديگه طاقت نيورد رفت توی قفس نشست تا که از حرفهای مرغ شاپرک دلش شکست شاپرک گفت که بيا تا با هم پر بکشيم بريم تا اوون بالاها سوار ابرها بشيم يدفه مرغ اسير نگاهش بهاری شد بارون از برق چشماش روی گونش جاری شد شاپرک دلش شکست وقتی اشک اونو ديد با خودش يه عهدی کرد نفس سردی کشيد